Przemiana – notka przeniesiona z Opowieści Lesliego na Onecie

Nie wiem czy wszyscy wiedzą kim był Ronnie James Dio. Dla zainteresowanych i niewiedzących link ze ściągawką.

Od lat 70-tych do 16 maja 2010 był znakomitym wokalistą rockowym, hard rockowym, heavy metalowym.

Ale zamin to nastało był … no właśnie. Był wokalistą. Ale wtedy o metalu czy hard rocku nikomu się nie śniło.
Oto jego pierwsze nagranie jakie zarejestrował. W 1958!!! roku. W wieku 16 lat!!! Lover. Niewiele ma wspólnego z późniejszymi dokonaniami RJD.
Kolejne lata to ewolucja, ale styl daleki od tego z jakim kojarzą go fani ciężkiego grania.
Kolejna piosenka to Love Pains z 1962. Stylem osadzona w epoce. Nie wyróżniająca się z tłumu innych podobnych piosenek.
Z 1963 pochodzi następna piosenka Blue days blue nights. Podobnie jak poprzednia nie wyróżnia się niczym specjalnym. Może głos staje się nieco bardziej rozpoznawalny. Ale może to tylko złudzenie.
Kolejna piosenka pochodzi z 1964 roku. To The Way of Love. Znowu nie widać nawiązania do późniejszych „cięższych” lat.

Kolejna piosenka jest z 1970 roku. Nagrana z zespołem The Elves. Trochę mocnieszy śpiew, ale muzyka taka jeszcze z lat 60-tych. Piosenka West Virginia.

Kolejne wcielenie to zespół Elf. Nagranie Stay with me z 1972 roku to już bardziej nowoczesne brzmienie. Jak na lata 70-te oczywiście.
W 1975 roku zespół Elf wydał swoją ostatnią płytę. Z niej pochodzi piosenka Black Swampy Water. Wokalnie RJD zbliżył się do tego, z czego zasłynął w kolejnych latach. Mocnego głosu, którym jest w stanie przekazać emocje i energię piosenki.

W 1975 roku dołączył do zespołu Rainbow utworzonego przez Ritchie Blackmore’a. Tu talent Dio rozkwitł na dobre. Można przytaczać wiele tytułów. Dla mnie wystarczą trzy. W tych trzech zawarta jest kwintesencja tego co zdziałał w tych latach.
Z 1975 roku Catch the Rainbow. Ballada ukazująca łagodne oblicze wokalisty.
Na drugim końcu możliwości i ekspresji wykonania jest Stargazer. Piękna (jak na hard rock) piosenka z doskonałym śpiewem Dio. Nagranie z płyty Rising z 1976 roku.
I ostatnie nagranie z epoki Rainbow to Kill the King. Wciąż bardziej agresywny śpiew. Płyta Long live rock’n'roll z 1978 roku to ostatnia płyta Rainbow z Dio jako wokalistą.

W kolejnych latach zastąpił Ozzy Osbourne’a w Black Sabbath. Nie wydawało się to prawdopodobne. Ale poradził sobie znakomicie.
W 1980 wydana została płyta Heaven and Hell. Wybrałem piosenkę Neon Knights. Zespół utrzymał styl a jednocześnie śpiew Dio odświeżył brzmienie.
W 1981 roku zespół wydał płytę Mob Rules, z której tytułowe nagranie zamieszczam TU.

W latach późniejszych to solowa działalność pod szyldem DIO. Wybrałem jedną piosenkę z 1987 roku. Rock’n'roll children.
Solowa działalność przeplatana była powrotem do Black Sabbath i działalnością pod szyldem Heaven and Hell.
Jeśli coś pominąłem to niecelowo. Nie chcę dokładać kolejnych heavymetalowych nagrań. Już w latach 80-tych Dio był rasowym rockowym wokalistą, dla którego poradzenie sobie z ciężkim brzmieniem nie było problemem.

Dla mnie na zawsze zostanie w pamięci w piosence Die Young z płyty Heaven and Hell zespołu Black Sabbath z 1980 roku. Szczególne wrażenie robi na mnie ta piosenka wykonywana pod szyldem Heaven and Hell. Zwłaszcza w wykonaniu z Wacken z lipca 2009 na kilka miesięcy przed śmiercią. Energia jak na wokalistę metalowego w wieku 67 lat tylko do pozazdroszczenia. To nie emeryt w kapciach. To, może lekko podstarzały, ale rockman z krwi i kości. Pełen scenicznej energii i czerpiący radość ze śpiewu. I tu w mojej ulubionej piosence Die Young.

A cały ten post to moja pamięć i mój hołd dla Ronniego Jamesa Dio. Zmarł 16 maja 2010 roku na raka.

Na jego przykładzie widać, że jak ktoś jest naprawdę dobry w tym co robi, to nie są mu straszne zmiany nurtów muzycznych, gatunków czy mody. Był przez przeszło 50 lat na scenie. I gdyby nie choroba i śmierć śpiewałby dalej.

Pozdrawiam

PS 08.02.2012/22:22
Z 1958 roku nagranie zespołu Ronnie and the Red Caps. Z pierwszego singla. Ronnie James Dio gra na … trąbce. Oto Conquest. Nie mogłem się oprzeć, i musiałem to zamieścić, choć nagranie nie mieści się w kanonie piosenek.

Garść myśli

Podobno 4 czerwca 1989 skończył się w Polsce komunizm.

Usłyszałem tą przypominajkę dziś rano w radiu. Fakt. Dziś 4 czerwca. Już 2012. Od pamiętnych wyborów minęły 23 lata.

I te dwadzieścia kilka lat natchnęło mnie do takich dziwnych skojarzeń.

W 1918 roku Polska odzyskała niepodległość. Nie jestem historykiem, więc nie zagłębię się w temat jakoś dokładnie. Pomijam wojny z Sowietami, powstania, itp. Były to, przynajmniej dla mnie, etapy kształtowania się państwa. W 1939 roku odzyskaną i wypieszczoną wolność Polska utraciła ponownie.

I w 1989 ta wolność w pełnej krasie, bez nalotu radzieckiego, wróciła. I minęły już 23 lata tej wolności.

Jak z niej korzystamy?

Czy jest zagrożona zewnętrznie?

Czy jest zagrożona wewnętrznie?

Czy…?

Mnóstwo pytań i myśli kłębi mi się w głowie. Ale nie zamierzam snuć teoretycznych wizji co by było gdyby było. Tak po prosu naszło mnie dziś po krótkim przypomnieniu w porannej audycji radiowej słów Joanny Szczepkowskiej. Ot takie rozmyślania jadącego samochodem do pracy gościa.

A teraz w ramach garści myśli coś z innej beczki. I tak nie do końca na temat. Ale jak garść myśli to mogą być one różne i różniaste. Przypomniało mi się kilka piosenek Perfectu. Kiedyś szalałem za tą grupą. Chodziłem (a nawet jeździłem) na koncerty. Te, które sobie dziś przypomniałem to nie są ich największe przeboje. A może zresztą są? Posłuchajcie i oceńcie.

Całkiem inny kraj

Vampiria de lux

Złodziej, rycerz, król i mag

Nie raz, nie dwa

Dla mnie to kwintesencja odrodzonego w latach 90-tych Perfectu.

Jak już Perfect zaczął zajmować moje myśli to przyszedł mi do głowy Ryszard Sygitowicz. Ich były gitarzysta. I jego słynne Cavalcado. Coś pięknego. Na świecie byłby to hit i sukces komercyjny. A u nas? Kilka tygodni na liście programu III. Wszystko. A nagranie piękne.

Oczywiście powyższa garść, to garść moich myśli i każdy może się z nimi zgadzać albo nie. Taką właśnie postawę prezentuje zespół Farben Lehre. Piosenka pod wiele znaczącym tytułem Mam w dupie.

Ewolucja od upadku komunizmu do prześmiewczej piosenki. Cóż. Bywa.

Pozdrawiam wszystkich ciepliwych czytelników

Do tańca… i nie tylko

Dziś naszedł mnie nastrój na muzykę do tańca, po niemiecku, z lat 80-tych. Poszperałem w pamięci, potem w internecie. Taki sobie przyjemny zestawik znalazłem. Do posłuchania. Do wspominania. Do zabawy.

Peter Schilling – Major Tom

Peter Schilling – Terra Titanic

Trio – Da, Da, Da

Trio – Bum-Bum

Trio – Turaluraluralu

Nena – 99 Luftballons

Nena – Fragezeichen

Może nie były to hity z samego szczytu, ale kiedyś przemknęły przez listy przebojów. I zostawiły po sobie jakiś ślad. Dlatego je odświeżam. Dziś trudno usłyszeć je w radiu. I internet pozostaje jedynym miejscem gdzie można je znaleźć. I spokojnie posłuchać.

Na koniec coś co pochodzi z 1979 roku. Dla mnie to taka ciekawostka. Nie wiem czy ktoś tą piosenkę jeszcze pamięta?

Dschinghis Khan – Dschinghis Khan

Mi się słucha tych piosenek bardzo dobrze. Czego i Wam życzę.

Pozdrawiam

Coś jak Deep Purple

Pokopałem trochę w sieci i znalazłem zespół…
Nazywa się… Come Taste the Band.
Z zapowiedzi między piosenkami i składu zespołu (podany na końcu występu) wnoszę, że to jacyś Skandynawowie.

Jest tu cały koncert składający się wyłącznie z utworów Deep Purple. Odbiega od oryginału. Ale jednocześnie powala. Komuś dziś chce się grać muzykę sprzed kilku dekad!!! I w sumie bardzo dobrze grać.

Warto posłuchać. Słuchajcie więc. TU. Gdyby nie działało to chyba trzeba się na Youtube zalogować. Ale myślę, że warto.

Miłego słuchania.

Pozdrawiam

PS
Zamierzam pokopać dokładniej i znaleźć więcej takich cover bandów wykonujących piosenki Deep Purple lub Rainbow. Jest to jednak ciekawostka.